Dlaczego nurkuję? To było chyba w 1996 roku. Na Krecie zrobiliśmy sobie rejs spacerowy niewielkim stateczkiem. Na pokładzie oprócz zwykłych turystów (jak my), była grupa kilku płetwonurków, którymi kierował jakiś Szwajcar. Wyróżniał się tym, że tam, gdzie wszyscy mają łydkę, on nie miał nic. Zapytałem go o nurkowanie, sprzęt, rekiny i wreszcie o tę łydkę. A a on odparł, że to robota mureny. Z jakiegoś powodu nurkowanie wydało mi się wówczas szalenie ekscytujące. Postanowiłem, że też zostanę płetwonurkiem. A na mureny będę po prostu uważał.

Po powrocie do domu znalazłem jedno z dwóch działających wówczas w Warszawie centrów nurkowych. Okazało się, że jest… w bramie budynku, w którym pracuję (to na pewno był znak). Powiedziałem, że chcę zacząć nurkować. Najpierw wsadzili mnie do basenu, a później wywieźli nad jezioro Pluszne. Skłamałbym, gdybym napisał, że coś z tego pamiętam. Oprócz zielonej wody i ręki instruktora trzymającego mnie za jacket.

Dziś, prawie 20 lat po zrobieniu pierwszego kursu, sam uczę nurkowania. I mam przyjemność pracować w tym samym centrum, w którym wtedy robiłem pierwsze kroki pod wodą.